Mały Pierścień Kurpiowski

Trasa tzw. Małego Pierścienia Kurpiowskiego obejmuje ostrołęcko-myszyniecki fragment Puszczy Zielonej. Zwiedzanie warto rozpocząć od wizyty w Ośrodku Etnograficznym w Lelisie, który posiada bogaty zbiór przedmiotów i wyrobów kultury materialnej Kurpiów, gromadzonych od lat przez jego pomysłodawcę Henryka Kuleszę. Ekspozycja obejmuje wyposażenie chaty kurpiowskiej, garncarstwo, tkactwo, wyroby z bursztynu, rybołówstwo,  plastykę obrzędową, narzędzia, sprzęty i maszyny rolnicze oraz wypchane zwierzęta - przedstawicieli miejscowej fauny. Do najciekawszych eksponatów należą żarna, naczynia dłubane, socha i maszyna do gręplowania wełny. Wszechstronność ekspozycji doskonale obrazuje codzienne życie na Kurpiach. Pokazuje bliskie związki z Puszczą i przyrodą oraz trudne warunki, które hartowały ludowe charaktery. Przez długie wieki wieś kurpiowska, która była w praktyce odizolowana od pozostałych części kraju musiała być samowystarczalna. Ludność początkowo trudniła się wytopem żelaza, wypalaniem węgla drzewnego, produkcją smoły, bartnictwem, myślistwem i rybołówstwem, dopiero później hodowlą i rolnictwem. Kurpie doskonale władali bronią, czemu wielokrotnie dawali dowody w historii. Dobrze radzili sobie z robotami potrzebnymi w gospodarstwie jak kowalstwo, stolarstwo, ciesiołka. Kurpie, byli ludźmi z jednej strony twardymi, przywykłymi do pokonywania trudności, z drugiej zaś strony bardzo przywiązanymi do swojej  małej ojczyzny, której, jeśli przyszła potrzeba zajadle bronili.

Skansen w Kadzidle

Skansen Kurpiowskie w kadzidle, do niedawna funkcjonujący pod  nazwą Zagrody Kurpiowskiej jest oddziałem Muzeum Kultury Kurpiowskiej w Ostrołęce.  Zlokalizowany jest w pięknym sosnowym lesie, co samo w sobie jest doskonałą ilustracją miłości Kurpiów do lasu, którzy budując nowy dom zamiast kwiatów sadzili sosny. Obiekt posiada doskonale zagospodarowane, a częściowo zrekonstruowane chaty kurpiowskie i zabudowania gospodarcze z pełnym wyposażeniem. W Kadzidle do najciekawszych eksponatów należy olejarnia, pnie bartne oraz warsztaty tkackie. -  Tkactwo było na Kurpiach w XIX wieku głównym przemysłem. Jego wyroby były szeroko znane na terenie całej Kongresówki.

Skansen organizuje liczne pokazy i warsztaty twórców ludowych. Odbywają się w nim lekcje, na których dzieci i młodzież uczą się tradycyjnej sztuki ludowej jak wycinanki, pisanki, byśki. Doskonale służy kultywowaniu tradycji regionalnej. Efektem pracy jednostek kultury na Kurpiach jest fakt,  że tylko tu i na Podhalu można spotkać, w czasie niedzielnych nabożeństw kościelnych, kobiety w strojach ludowych.

Łyse - Palma Kurpiowska

Miejscowość słynna w całym kraju z procesji w Niedziele Palmową i konkursu na najpiękniejszą palmę kurpiowską. Uroczystości te mają wieloletnia tradycję i rokrocznie gromadzą tysiące uczestników. Wystawę palm można oglądać w starym drewnianym kościółku pod wezwaniem Św Anny, jednym z niewielu kościołów drewnianych, które przetrwały na tym terenie. Kurpiowska palma wykonana jest na drewnianym rdzeniu zdobionym bogato bibułą, papierowymi kwiatami, leśnymi ziołami i kłosami zbóż. Osiąga wysokość nawet do 10 metrów.

Serafin

Rezerwat bagienno-torfowy Serafin znajduje się na miejscu znanego z historii kurpiowszczyzny jeziora Krusko. Tu zlokalizowany był dwór książęcy opisany już w połowie  XVI wieku, który był jednym z pierwszych opisanych obiektów w Puszczy Zagajnicy. Samo jezioro istniało do lat 60 XX wieku i jak wspominają najstarsi Kurpie, można było w nim łapać dorodne karasie i liny jak prosiaki. Według legendy z miejscowości Serafin pochodzi Jan z Kolna, polski odkrywca Ameryki. Dzisiaj rezerwat tworzy unikalny ekosystem bagienno-torfowy, na którym występują rzadkie okazy flory i fauny np. cietrzewie. Na terenach bagiennych nadleśnictwo Myszyniec wybudowało wierze widokową, oraz ścieżki przyrodnicze i rowerowe.

Rezerwat Czarnia

Leśny rezerwat Czarnia obejmuje 142 hektary 250-letniego boru świerkowo-sosnowego z okazami drzew bartnych, charakterystycznego dla dawnej Puszczy Kurpiowskiej. To właśnie taki las oddzielał historyczne Mazowsze od Prusów, Litwinów i Krzyżaków. Był użytkowany i zasiedlany w XVI i XVII wieku przez jego pierwszych mieszkańców, a następnie izolował ich i chronił od reszty kraju. Jeszcze w XVI wieku żyły w nim tury, żubry i niedźwiedzie, których ostatnie egzemplarze wyginęły w Puszczy Szkwańskiej.